Oorsprong
Een fietsvakantie door Nederland in 1995 leidde tot een serie foto’s en collages: een soort visueel dagboek van de reis. Ik was in 1986 afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag.
In die tijd was ik niet meer tevreden over mijn ontwikkeling als schilder en wilde verandering.
Die eerste collages wakkerden de fascinatie die ik al had voor fotografie verder aan.
De fotografische beelden die ontstonden, kregen al gauw andere karakteristieken dan collages vaak hebben. In plaats van composities van vormen op een vlak werden het werken waarvan de onderdelen het beeld vormden.
Door het schuiven en passen en, gedeeltelijk, op en over elkaar leggen van de stukjes fotopapier, moest ik ze op een steeds complexere manier vastpakken om te voorkomen dat een werk uit elkaar zou vallen. Een intensieve studie leidde tot het gebruik van speciale, zuurvrije lijm- en plakkers, bepaalde verhoudingen van de stukjes papier en de manier waarop die het beste met elkaar gecombineerd konden worden.
Aanleiding werk
Mijn ideeën ontstaan uit waarnemingen in mijn leefomgeving en uit beelden en rapportages in de media: confrontaties tussen persoonlijk leven en gebeurtenissen op wereldniveau zijn een belangrijke aanleiding voor mijn werk.
Werkproces
Ik neem foto’s op locatie en zoek materiaal in tijdschriften en andere publicaties.
In de loop der jaren heb ik thematische fotomappen gemaakt voor mijn werkproces.
Met het verzamelde materiaal maak ik met de hand collages. De foto’s die ik neem zijn voor mij meestal gebruiksmateriaal.
Naar dat ene moment of beeld om te vangen, ben ik niet op zoek.
Ik ben er op uit materiaal te verzamelen en het vervolgens te gebruiken om een idee over de wereld vorm te geven. Het met de hand maken van één fotografisch beeld, dat bestaat uit kleine stukjes fotopapier en dus eigenlijk uit een heleboel kleine beelden, is een tactiele manier van werken die me in staat stelt een idee zich zo vrij mogelijk te laten ontwikkelen tot een nieuw beeld.
Ik gebruik alleen fotografische middelen en materialen. Vanuit mijn voorgeschiedenis als schilder en mijn manier van kijken ben ik stukjes foto in zekere zijn als verfstreken gaan beschouwen.
Foto’s zijn visuele beschrijvingen die ik eerst van hun betekenis moet ontdoen voor ik een beeld kan maken. Ik moet foto’s dus eerst vernielen. Dat doe ik door knippen en snijden.
Het resultaat is werk dat zowel een deconstructie als een constructie is.
Victor Schalkwijk, 2024